مقدمه: آمیلوئیدوز اولیه، شایعترین فرم آمیلوئیدوز سیستمیک است و علایم کلینیکی آن در ارتباط با منطقه و وسعتی است که آمیلوئید رسوب می کند. اکثر ارگان های بدن به جز CNS در این بیماری گرفتار می شوند (قلب، کلیه ها، کبد، دستگاه گوارش، طحال، تیروئید، آدرنال، غدد لنفاوی، مغز استخوان، ریه، سینوویوم، پوست، عضلات اسکلتی و زبان.گزارش مورد: ما بیمار 43 ساله ای را با علایم سفتی بدن و مفاصل(Scleroderma skin like) ، دردهای مکانیکال غیر اختصاصی، شانه های بزرگتر از حد معمول، دیسفاژی، گرفتگی صدا، ضایعات پاپولار پوستی و علایم سندرم تونل کارپ شرح می دهیم که به علت تنگی نفس در بیمارستان بستری شده بود. در بیوپسی پوست بیمار اپی درم اندکی آتروفی و در ناحیه درم پاپیلری رسوب مواد آمورف ائوزینوفیل دیده شد و در رنگ آمیزی Congo-red آمیلوئیدوز تایید گردید.

مقدمه: آرنج عضوی است که در بیشتر ضربه ها درگیر است و یکی از شایع ترین موارد عکسبرداری از مفصل در بخش اورژانس می باشد جابه جاییfat-pad  خلفی در بیماری های مختلفی مثل هموفیلی و آرتریت روماتوئید و هر بیماری مقارن با بیرون زدگی مفصل نظیر تروما دیده می شود. جابه جایی fat - pad خلفی می تواند به آشکارسازی شکسگی پنهان ناشی از تروما منجر می شود.هدف: استفاده از نمای رادیوگرافیfat-pad  خلفی در شناسایی شکستگی های نهفته آرنج.مواد و روش ها: این مطالعه به صورت توصیفی آینده نگر بر 328 بیمار در محدوده سنی زیر 18 ساله با سابقه تروما به آرنج انجام شد. تنها بیماران دارای نمای رادیوگرافی fat-pad خلفی و بدون علائم شکستگی داخل مفصلی وارد مطالعه شدند. پس از سه هفته رادیوگرافی قدامی- خلفی، جانبی و مایل انجام شد. نما از نظر تشکیل کال استخوانی مورد بررسی قرار گرفت و در صورتی که شاهدی بدست می آمد به عنوان شکستگی آرنج تلقی می شد.نتایج: از 328 بیمار 8/73% (242 نفر) پسر و 2/26% (86 نفر) دختر بودند. 29% (96 نفر) دارای نمای fat-pad مثبت بدون شکستگی واضح در رادیوگرافی اولی بودند. 85% (82 نفر) پس از سه هفته علائمی از شکستگی داشتند و از این تعداد در 18% (14 نفر) شکستگی دیده نشد. از این موارد، 82%(65 نفر) شکستگی سوپراکوندیلر ،1/4% (5 نفر) شکستگی کوندیل خارجی هومروس و 64/1% (2 نفر) شکستگی کوندیل داخلی داشتند.نتیجه گیری: میزان بروز نمای fat-pad خلفی در مواردی که در نهایت با علائم شکستگی همراه می شود بالاتر است. استناد به این یافته در اداره بیماران دچار شکستگی نهفته اهمیت بسزایی دارد.

سابقه و هدف: اگر تطابق مارجین مناسب بین دندان و کراون وجود نداشته باشد بعلت خاصیت حلالیت، سمان در محیط دهان حل شده و موجب پوسیدگی دندان و شکست درمان می شود. مطالعات نشان داده که عوامل زیادی در ایجاد یک تطابق مارجین مطلوب دخالت دارند که از مهمترین آنها طرح تراش، نوع finishing line و روش آماده سازی کوپینگ فلزی می باشد. با اینکه طرح تراش Shoulder از نظر بیولوژیکی و زیبایی نسبت به طرح تراش Sloping shoulder مزیت هایی دارد ولی از لحاظ تطابق مارجینال سوالاتی در این خصوص مطرح است.مواد و روشها: این مطالعه با طراحی تجربی بر روی 20 نمونه انجام گرفت. دو طرح تراش Sloping shoulder و shoulder با مشخصات استاندارد بر روی یک دای برنجی تراش داده شدند. سپس قالب از دای استاندارد برای هر گروه با استفاده از ماده قالبگیری Panasil (ساخت کارخانه Kettenbach آلمان) تهیه گردید. قالب ها توسط گچ Type 4 (ولمیکس) ریخته شدند. مجموعه دای و سیم مسی روی آن در دستگاه الکتروفورمینگ نصب گردید و به قطب مثبت (آند) دستگاه وصل شد. مقدار طلای موردنیاز با توجه به سایز دای به اندازه یک پره مولر تنظیم شد. مراحل کار تا پایان الکتروفورمینگ بصورت کاملا اتوماتیک توسط دستگاه کنترل شد. سپس کوپینگ طلای بدست آمده را روی دای اصلی سوار کرده و آنرازیر میکروسکوپ الکترونی بررسی کردیم. نتایج حاصله توسط آزمون T-test مورد قضاوت آماری قرار گرفت.یافته ها: با توجه به داده های آماری میانگین gap در تراش Shoulder 24.42 میکرون و در تراش Sloping shoulder معادل 13.24 میکرون بوده است. در مقایسه میانگین gap این دو گروه با توجه به عدد P-value اختلاف معنی دار بوده است.نتیجه گیری: تطابق لبه در طرح تراش Sloping shoulder نسبت به Shoulder در روش الکتروفورمینگ بهتر می باشد.

مقدمه با گذشت زمان، پروتزهای ثابت دندانی با انتظارات روزافزون بیماران خود مواجه گشته و محققین به منظور خواسته های منطقی بیماران خود، مواد و تکنیک های مختلفی را مورد آزمایش قرار می دهند. تجربه سال ها استفاده از انواع سیستم های روکش های تمام چینی و چینی – فلز به دلیل استحکام، تطابق و مراحل لابراتوری و کلینیکی نسبتا آسان تر و از جایگاه ویژه ای برخوردار است. اما هنوز مطالعات فراوانی در پیش رو داریم تا عیوب این Metal – Ceramic سیستم را که نازبایی رنگ و دیده شدن طوق فلزی رفع گردد. به منظور رفع مشکل نازیبایی طوق فلزی روکش ها، روش ها و مواد مختلفی بکار رفته اند که تکنیک Shoulder- Procelain از موفق ترین این روش هاست ...

در مطالعه حاضر علامت جدیدی جهت تشخیص بالینی آپاندیسیت حاد معرفی می گردد. بدین ترتیب، بیمارانی که با تشخیص آپاندیسیت حاد تحت عمل جراحی قرار می گیرند، قبل از عمل از نظر این علامت ارزیابی می شوند تا ارزش تشخیصی آن در آپاندیسیت حاد اندازه گیری شود. 250 نفر از بیمارانی که از زمان شروع مطالعه در بیمارستان الزهرا (س)، در اصفهان با تشخیص آپاندیسیت حاد بستری شده، به روش آسان انتخاب و وارد مطالعه گردیدند، جهت تایید تشخیص بعد از عمل نمونه آپاندیس به بخش پاتولوژی ارسال می شد. معاینه شکم قبل از عمل شامل بررسی حساسیت سطحی، حساسیت عمقی، تندرنس ریباند(Rebound Tenderness) ، علامت روزینگ (Rovsing)  و علامت جدید بود. برای بررسی علامت جدید در حالی که بیماردر وضعیت به پشت خوابیده (supine) قرار داشت، پزشک دست راست خود را زیر دنده ها و نرمی پهلوی راست قرار داده و به آرامی چند ضربه کوتاه به پهلو وارد می نمود. در صورتی که بیمار در جلو و پایین شکم احساس درد می نمود و با دست خود محل درد را نشان می داد نشانه مثبت تلقی می شد. درصد فراوانی و میزان حساسیت و ویژگی، ارزش پیشگویی کننده مثبت و منفی علامت جدید در تشخیص آپاندیسیت حاد محاسبه گردید. جهت مقایسه متغیرهای کیفی از آزمون کای دو (X2) و برای مقایسه متغیرهای کمی از t-test استفاده شد. نتایج مطالعه حاضر نشان می دهد که حساسیت علامت جدید 67درصد، ویژگی 35 درصد، ارزش اخباری پیشگویی کننده (اخباری) منفی 32 درصد و ارزش پیشگویی کننده مثبت آن 72 درصد بوده است. استفاده از این علامت جدید که از این پس تحت عنوان علامت بهداد (Behdad Sign) نامیده می شود می تواند در کنار سایر علایم به تشخیص بیماری آپاندیسیت حاد کمک نماید.

از آنجائیکه شیوع بیماری شانه منجمد نسبتاً زیاد است و کار آیی درمان آن، مبهم می باشد این مطالعه جهت بررسی تاثیر مانیپورلاسیون (دستکاری) یعنی مانور و چرخاندن شانه در بهبود دامنه حرکتی، درد و فعالیتهای روزمره این بیماران صورت گرفت. در این مطالعه که از سال 1375- 1381 انجام شد، 30 بیمار شامل 9 مرد و 21 زن با متوسط 48 سال (40 -69 ساله) تحت بررسی قرار گرفتند. بیماران در مرحله دوم بیماری شانه منجمد اولیه (ایدیوپاتیک) با متوسط زمان درگیری 9 ماه بودند که بعد از میانگین 17 جلسه فیزیوتراپی با 30% درگیری در سمت غیر غالب بدن در "سرویس شانه" مرکز آموزشی درمانی شهدای هفتم تیر تحت مانیپولاسیون زیر بیهوشی به همراه تزریق استروئید داخل مفصلی قرار گرفته بودند. بیماران با استفاده از روش مطالعه تجربی (مقایسه قبل و بعد از درمان) از طریق مصاحبه و معاینه بررسی شدند. سپس اطلاعات جمع آوری شده با آزمون t زوج مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. بعد از متوسط 9 ماه پیگیری از نظر دامنه حرکات، بهبودی در حدود 60 درجه در بالا آوردن از جلو 26 درجه در چرخش به خارج و 2.5 سطح مهره در چرخش به داخل مشاهد گردید. درد در مقیاس 10 درجه ای ، از 7 به 1.5 بهبود یافت و فعالیتهای روزمره شامل، پوشیدن لباس، خوابیدن به پهلوی مبتلا، شستن پشت و غیره بهبودی چشمگیری پیدا کرد و در هیچ یک از بیماران ناپایداری مفصل و عود بعد از مانیپولاسیون همان شانه و عوارضی نظیر شکستگی استخوان بازو و یا پارگی Rotator cuff و در رفتگی مفصل به وجود نیامده و در 29 نفر نتایج خوب و عالی بود. به عنوان یک نتیجه گیری کلی می توان گفت که مانیپولاسیون (مانور و چرخش) شانه در حرکات، فعالیت و درد بیماران بهبودی قابل توجه و سریع ایجاد می کند و بیماران بسیار راضی می شوند.